باور کن که من تنها تو را دوست دارم...

باور کن...

تنها تو را دارم و هیچکس به جز من توانائی این را نداردکه تو را داشته باشد

باور کن داشتن تو کاری سخت است... و تنها...من... یارای آنرا دارم!

باور کن تنها تو میدانی که می خواهم خود را در تو بگسترانم!

باور کن...که من...باور کرده ام که مرا از آن میهمان ناخوانده که هنوز نامش را نمیدانم بیشتر دوست داری  ... کسی که میخواست خودش را در تو بگستراند ...

باور کن چنان به تو عادت کرده ام که نباید گفت! تو همراه خود خلائی دوست داشتنی داری که در آن غم وشادی با یک سرعت مرا سرمست می کنند . با تو بودن مرا دچار تپش قلبی می کند که غیر قابل وصف است....

باور کن... نبود و نخواهد بود .... آن لحظهء وداعی که دل من برایت تنگ نشده باشد! هنوز دستت در دستم بود و هنوز چشمت در چشمم که دلم برایت تنگ می شد!

همیشه... این هنوز...تکرار می شود... باور کن که همیشه دلم برایت تنگ است!

عزیز ترین مکمل من!

باور کن ...... باور کن ....  هرروز، با امید آمدنت ودیدن روی گلت و شنیدن صدای نازنینت از خواب بیدار می شوم و هر شب، با حسرت ندیدنت به سراغ عکسهای خوشگلت می روم

و دوباره روز بعد با امید آمدنت... و شب بعد با حسرت ندیدنت... و تکرار پشت تکرار ....

من نمی توانم ـ شاید آنگونه که تو می خواهی ـ عاشق باشم . من نمی توانم آنگونه که تو می خواهی حتی شاعر باشم باور کن که بیشتر از این توانم نیست    اما ..... می خواهم بدانی.... می خواهم باور کنی ... باور کنی، که اگر تو را نداشتم ... خود را نیز نداشتم ...

 باور کن! که من خود نیز باور کرده ام که بی تو نگاهی سردم باور کرده ام که این احساس شعر گونه تنها به واسطه وجود توست که در من شکل گرفته است ... باور کن که من هم باور کرده ام ....

باور کن که هیچ کسی چون من قدر نگاهت را نمی داند.... باور کن،اگر چشمهایت نبود ...  چی می تونست مونس همه شبهای تاريکم باشه ؟؟؟؟ باور کن هميشه به تو و چشمهای تو اعتماد داشتم و دارم ....  اگر باور کنی من نیز خود باور خواهم کرد...باور کن...  این گناه نیست اگر من بخواهم که تنها مال من باشی!می خواهم تنها... تنهای تنها... مال من باشی....

باور کن... من از تو می خواهم که باور کنی! من با روش خوددر بالاترین حدش

دوستت میدارم!